Rota Latin Amerika

tek yön biletle başlayan ucu açık bir yolculuk

  • Son Yazılar

  • Kategoriler

  • Arşiv

  • Sayaç

    • 51,860 kişi siteme bakmış. Fena değil...

Archive for the ‘Denemeler’ Category

Sırtçantalılar 5 yaşında

Posted by Engin Kaban Mart 19, 2013

Türkiye’de seyahat kültürünü geliştirmek ve yaygınlaştırmak adına en önemli organizasyon olan ve kurucularından olduğum Sırtçantalılar Topluluğu‘nun 5. yılını kutladık.

5yil logo

7 Şubat 2013 tarihinde gerçekleştirdiğimiz gecede seyahat dünyasının önemli isimleri, seyahat bloggerları ve gezgin dostlar heyecanımıza ortak oldu.

Birlikte ortak çalışmalara imza atacağımız, ucuz uçak bileti arama motoru Skyscanner temsilcisi de bu gecede bizimle birlikteydi.

Geceye dair fotoğraflara http://sirtcantalilar.com/sirtcantalilar-5-yil dan, kutlamamıza dair Hürriyet Seyahat’te çıkan habere  http://sirtcantalilar.com/sirtcantalilar-5-yil-kutlamasi-hurriyet-seyahatte den ulaşabilirsiniz.

Nice 5 yıllara…

5yil toplu foto
Reklamlar

Posted in Denemeler | Leave a Comment »

Rota Latin Amerika İzmir 3. sunumu

Posted by Engin Kaban Nisan 25, 2011

İzmir’de 3. sunumumu İzmirli Gezginler grubu için gerçekleştiriyorum.

İzmirli Gezginler üyeleri ve ilgi duyan herkes davetlidir.

12 Mayis Persembe 19:00
Murat Kosku / Bornova (Ege Universitesi Rektorluk Binasi caprazi)

Beklerim…

Posted in Denemeler | Leave a Comment »

Rota Latin Amerika İzmir 2. sunumu

Posted by Engin Kaban Nisan 21, 2011

İzmir’de 2. yolculuk sunumumu Zirve Dağcılık için gerçekleştiriyorum.

Zirve Dağcılık üyeleri ve ilgi duyan herkes davetlidir.

25 Nisan Pazartesi  19:30
İzmir Zirve Dağcılık ve Doğa Sporları Kulüp Binası (Bornova Koçtaş karşısı)

http://www.facebook.com/event.php?eid=119004608180516

Beklerim…

Posted in Denemeler | Leave a Comment »

El Turco’nun dönüşü

Posted by Engin Kaban Ocak 30, 2011

El Turco’nun dönüşü

30 Aralık 2010 saat 01:30.

Çok işlek olmayan İzmir Adnan Menderes Havalimanı dış hatlar terminaline gecenin son uçağı iniş yapmış. Koridorda pek fazla insan yok ama kapının açılmasını heyecanla bekleyen 4 kişi göze çarpıyor. Ellerinde “Bienvenido a tu casa Juan el Turco” (evine hoşgeldin Türk Juan) yazılı pankartlar var. En genç olanının elinde bir kamera; herhalde mühim biri geliyor ki çıkış anını kaçırmadan görüntülemek istiyor. Kimmiş acaba bu bekledikleri “el Turco”?. Önemli biri olsa gerek bu kadar hazırlık yapıldığına göre.

Derken kapı açılıyor. Pek öyle pop sanatçısı, film yıldızı gibi birisi de değil; sizin bizim gibi biri çıkıyor. Sanki dağa çıkacakmış gibi giyilmiş montu, botu, renkli kıyafetleri, uzamış sakalları, küçük bir sırtçantası, transfer yapılan hiçbir havalimanının duty-free dükkanının es geçilmediğini gösterir içki şişeleri, 30 saattir yolda olmanın verdiği yorgunluk ve daha da önemlisi tüm bunları bastıran bir mutluluk, gülümseme ve enerjiyle bir genç beliriyor. Sarılmalar, kucaklaşmalar…

Bekleyen bu 4 kişinin ortak özelliği ise aynı soyadına sahip olmaları. Gencin babası, kuzenleri ve amcası. Sonrasında hep birlikte eve gidiliyor, gecenin bir vakti balkonda patlatılan şampanya, sabahın erken saatlerine kadar muhabbet… Genç, halinden son derece memnun. Hatta normalde havaalanına davul-zurnacı çağırılacakmış ama uçak saatlerinde değişiklik olup gecenin bir vakti varıldığı için o plan iptal olmuş. Sabaha karşı herkesin uykusu geliyor ama 7 saat farklı zaman diliminden gelmiş gencin bünyesi hala akşammış gibi hissediyor, ekipte en dinç o.

İlk birkaç gün çok ilginç geliyor “el Turco”ya. Sanki o kadar uzun zamanın ardından birçok şey değişir, bir yabancılık çekilir diye düşünüyordu yol boyunca. Halbuki öyle olmuyor. Aksine şaşırıyor nasıl oldu da bu kadar herşey aynı kaldı diye; adeta hiç bırakılmamış gibi. 1 yıllık bir yolculuk için okyanus ötesine değil de sanki bir haftasonu seyahati için şehir dışına çıkmış gibi hissediyor kendisini. İyi, çok güzel. “Demek ki çok da birşey kaçırmamışım burada yokken” diye düşünüyor.

İlk günler kız arkadaşıyla, akrabalarıyla, arkadaşlarıyla hasret gidermekle geçiyor. Sürekli ilgi odağı olmaktan, aranıp sorulmaktan da gayet hoşnut aslında. Şımartılıyor, şımarıyor bizim genç. Ama bunun da çok sürmeyeceğinin farkında olsa gerek; tadını çıkarmaya çalışıyor elinden geldiğince, insanlar kendisini unutmaya başlamadan.

Hiç anlam veremediği bir takım şeyler de yok değil aslında. 1 yıldır hayatında olmayan rahatsız edici küçücük detayların tekrar yaşamına girmesi bazen sinirlerine dokunuyor. Yok efendim lambanın ampulü patlamış, yerler toz olmuş, turkcell tarifesi değiştirilecekmiş, internetin aylık ödemesi şöyleymiş, kapının kolu böyleymiş, merdivenci kadın su istemiş, evde pirinç bitmiş, kablolu tvci tamire gelmiş, ayakkabının rengi pantolona uymamış, komşular arabanın önünü kapamış. Mış miş müş. Bunlar da yetmiyormuş gibi ekstra hiçbir şey yapmadığı günlerde bile varolan genel giderlerini hesapladığında son 1 yıldır geziyorken bile bundan daha ekonomik yaşamakta olduğunu farkediyor ve şaşırıyor; “acaba yine yollara mı düşsem?” diyor.

İlk 2-3 haftanın ardından şımartılma oranları azalmış, aptallaşma durumları geçmiş ve kafasının uyutulmaya başlamasıyla artık ortama iyice alışmış durumda. 1 sene önce nasılsa benzer yaşamına uyum sağlıyor. Yerinde duramayıp birkaç kez İzmir dışına da çıkıyor tabii bu sırada. Tüm bunların yanında artık yan gelip yatma kısmının sona ermesi gerektiğinin de farkındalığıyla ileriye yönelik planlar, projeler üzerine kafa patlatmaya, sabahtan akşama bilgisayar başında pineklemeye başlıyor. Herşey olması gerektiği, önceden tasarlandığı gibi esasen.

30 Ocak 2011 saat 01:30.

Genç, ülkesine, şehrine, evine geri döneli tam 1 ay oluyor.

Halinden son derece memnun.

Engin Kaban

30 Ocak 2011 – İzmir

Not:

Juan için bakınız: https://rotalatinamerika.wordpress.com/2010/08/11/cesur-turk-juan/

El Turco için bakınız: https://rotalatinamerika.wordpress.com/2010/07/06/patagonya%E2%80%99da-7-el-turco/

Posted in Denemeler | 14 Comments »

Ne İçersin Aşkım?

Posted by Engin Kaban Kasım 27, 2010

http://www.Gezikolik.com sitesinin düzenlediği gezi yazısı yarışmasında birincilik alan yazım. Ödül: Kemer’de lüks bir otelde herşey dahil tatil!

Ne içersin aşkım?

Kolombiya’da bir restorana oturuyorsunuz. Kıvrak salsa müziğinin eşliğinde tüm renkliliğiyle döşenmiş enerji dolu bir mekan. Menüyü incelemeniz bitiyor ve siparişinizi vereceksiniz. Seksi bir Latin garson yanınıza geliyor ve soruyor: “Ne içersin aşkım?”

Eğer bu ülkede henüz ilk günleriniz ise yöneltilen bu soru karşısında heyecanlanabilir, veya yanlışlıkla restorana değil de farklı bir işletmeye geldiğinizi düşünebilirsiniz. Ancak Kolombiya’ya alışkın biriyseniz yanıtınız “Soğuk bir limonata getir de serinleyelim hayatım” şeklinde olabilir.

Kolombiyalıların kendilerine özgü hitap biçimleri var. Bunlardan bana göre en ilginçleri “Mi amor” ve “Mi vida”. Sırasıyla aşkım ve hayatım anlamına geliyor. Bu hitap biçiminin altında herhangi bir artniyet aramanız ya da farklı beklentiler içine girmeniz beklenmiyor. Çünkü her nasıl ki bu sözü güzel genç bir kızdan duyabiliyorsanız, sokaktaki 60 yaşındaki hamburger satıcısı teyze de “Mayonez koyayım mı hayatım?” diyebilir. Nereden ne çıkacağını kestirmek oldukça güç. Böylece istediğiniz zamanlarda bunu bir oyun gibi görüp kurallarına göre oynamak çok eğlenceli oluyor.

Kolombiyalılar aynı zamanda çok kibarlar. Güney Amerika’nın herhangi başka bir ülkesinde olmadığı kadar “Señor” ve “Señora” şeklinde hitap ediyorlar. Örneğin birine sesleneceğinizde, veya söyleneni anlamadığınızda yinelemesini istediğinizde pardon demek yerine “Bayım?” “Hanımefendi?” şeklinde seslenmek gerekiyor. Normalde İspanyolca konuşulan ülkelerde evli ve/veya belli bir yaşın üstündeki kadınlara “Señora”, diğer durumlarda “Señorita” denir. Ancak burada ilginç bir şekilde herkes “Señora”.

Kolombiyalılarla “arkadaş olmak” da çok kolay. Tabi kimin gerçek arkadaş, kimin ise sözde arkadaş olduğuna dikkat etmek koşuluyla. Sokakta yürürken size özellikle birşeyler satmak isteyen, bir şekilde cebinizdeki paranızda gözü olan tüm insanlar “Amigo!” diyerek sesleneceklerdir. Bu kişilerin çoğu aşırı derecede ısrarcı ve sinir bozucu olabileceği için her Amigo diyenle muhattap olmamak, ancak aynı zamanda gerçekten “Amigo” olabileceğiniz kişilere de aynı onların sıcaklığı ve samimiyetiyle  yaklaşmak lazım. Aynı sözün kadınlar için olan karşılığı ise “Amiga”.

Ülkeye ilk ayak bastığım Amazonlar’daki küçük kasabadaki ilk saatlerimde de tuhaf hissetmiştim. Hayatımda karşılaştığım ilk Kolombiyalıların çoğu bana “Patron” diye hitap ediyordu. Kendi kendime “Vay be, Kolombiya’ya gelir gelmez patron oldum, ne güzel yermiş burası” diyordum. Zamanla bunun da bu toprakların insanları arasında sık kullanılan samimi bir seslenme biçimi olduğunu görmüş oldum.

Erkeklerin çekici kadınlara laf atmak amacıyla kullandıkları sözlerin başında ise “Bonbon” geliyor. Tatlıyı, şekeri çağrıştıran bu sözcük bence çok yerinde. Eğer ki söz konusu bayan son derece alımlı ve seksiyse “Oohh Mamasita!!” demek, durumun önemini vurgulamak için daha anlamlı. Dolayısıyla bir kadın olarak Kolombiya sokaklarında dolaşmak da ilginç bir deneyim olsa gerek. Benzer durumdaki erkekler ise “Papasito” oluyor.

Bir de yine ilk kez bu ülkede karşıma çıkan “A la orden” sözü var. Sözcük anlamı “Emrinize, hizmetinize” gibi birşey. Sokakta bilumum satıcıdan durmaksızın duyulan bu sözler karşısında sanki tüm ülke size hizmet etmek için hazır bekliyor izlenimine kapılabilirsiniz.

Limonatanızı buzlu mu istersiniz?

A la orden mi amor…

Engin Kaban

15 Kasım 2010 – Bogota

Posted in Denemeler | 25 Comments »

Amazon Postası 2: Leticia

Posted by Engin Kaban Ekim 30, 2010

Amazon Postası 2: Leticia

Bir önceki Amazon postam Peru’daki Iquitos şehriyle ilgiliydi. Bu sefer ise bir sonraki durağım olan Kolombiya’nın Leticia şehri ve çevresi hakkında kısa notlarımı paylaşacağım;

–          Herhangi bir kara ulaşımı olmayan Iquitos şehrinden, kısıtlı kara ulaşımı olan Leticia şehrine ulaşmanın temel yöntemi nehir yolu. Burada da iki alternatif var. 3 günde giden kargo gemilerinin güvertesinde yerlilerle birlikte, kendi kuracağınız hamakta yatarak yavaş ve Amazonları sindirerek yolculuk yapmak. Ya da 3 kat fazla para vererek, 10 saatte giden hızlı motorları kullanmak. Benim tercihim başından beri ilk yöntemdi. Taa ki…

–          Taa ki ayrıntılı bilgileri alana değin. Başlıbaşına bir deneyim olacaktı bu yolculuk. Ancak aynı zamanda riskleri de yüksek. En temel sorun, tek başıma seyahat edeceğim için, eşyalarımı güvenle bırakabileceğim bir yer ya da kişi olmaması. Çantalar ortalık yerde duruyor. Bu da 3 tam gün boyunca ne zaman tuvalete gitmek istesem, ne zaman gemide herhangi başka yere gitsem çantaların risk altında olacağı anlamına geliyor. Bu gemilerdeki hırsızlık hikayeleri az buz değil.

–          Öte yandan Amazon nehrinde korsanların olduğu ve sık sık gemilere saldırıp ne var ne yok soyduklarına ilişkin hikayeler dinledim. Kesinlikle şehir efsanesi değil, birinci ağızdan dinledim. Örneğin bu gemilerde şef olarak çalışmış bir Perulu arkadaşın başına 2 kez gelmiş. Ayrıca bu bölgede seyahat eden başka gezginlerden, gemilerin limanlarda durduğunda çalışanların korsanları caydırmak amacıyla sık sık havaya ateş açtığını duydum.

–          Tüm bu nedenler birleşince, ve artık aylardır güvenlik konularıyla uğraşmaktan yorulduğum için sakin ve huzurlu bir seyahat için hızlı motoru yeğledim.

–          Yolculuğum günün ilk ışıklarıyla birlikte sabah 6’da başladı. Özellikle ilk 1 saat çok keyifliydi. Amazon nehrini izlemek, gelip geçen irili ufaklı motorlara, gemilere bakmak, küçük yerleşim yerlerini görmek. Sonrasında bunlar azaldı ve neredeyse bitti. Sonsuz bir ormanla çevrelenmiş uçsuz bir nehir ve gökyüzü kaldı. O da ayrı güzeldi gerçi.

–          Akşamüstü saatlerinde yolculuğumuz sonlandı. Vardığımız yer çok ilginç bir nokta. Peru – Kolombiya – Brezilya üçlü sınır noktası. Motor, Peru toprakları olan bir adacığa yanaştı. Buraya hemen üşüşen küçük motorlu gençlerden birine atladım. İlk önce Peru’dan resmi çıkışımı yapmak için adacığın ortasında bir yerdeki gümrük bürosuna yürüdük. Çıkış damgamı aldım. Sonrasında motorla hemen karşıdaki Kolombiya topraklarına geçtik. Teknede tanıştığım Kolombiyalı bir adamla birlikte nehir kıyısından şehrin merkezine kadar birlikte yürüdük.

–          O saatte Kolombiya gümrük ofisinin kapalı olacağını öğrendiğim için geceyi “ülkesiz” olarak geçirdim. Ertesi gün de tembellik yapıp akşamüstü saatlerinde havaalanına gittim. Ülkeye giriş damgasının alınabileceği tek yer saçma bir şekilde havaalanı. Benim gibi nehir yoluyla girseniz de havaalanına uğramanız gerekiyor. Ben gittiğimde havaalanı kapanmıştı. Bir gece daha “kaçak” olarak ülkede kalmaya devam ettim.

–          Normalde bu şekilde 24 saat kalmaya izin veriyorlar, sonrası cezalı. Ben ise bu süreyi aşmış bulundum. Korka korka ertesi gün havaalanına gittim ama görevli memur birşey demeden giriş damgamı bastı.

–          Bu üç ülke arasında seyahat ise bütünüyle serbest. İstediğiniz gibi girip çıkabiliyorsunuz. Örneğin ben bir havasını koklamak için yürüyerek Brezilya tarafındaki Tabatinga şehrine geçtim. Limanında oturup tüm sokakları inleten Portekizce müzikleri dinleyerek ortamı izledim. Sonra bir moto-taxi ye atlayarak Kolombiya’ya geri döndüm. Moto-taxi ler burada temel ulaşım aracı. Normal bir motoru süren gencin arkasına atlıyorsunuz ve çılgın akan trafiğin içinde birşey düşünmeden yol alıyorsunuz. Çok düşünürseniz binmemeniz gerekir çünkü.

–          Özellikle iki kardeş şehir olan Leticia ve Tabatinga bütünüyle içiçe girmiş gibi. İkisinin de sokaklarında hem İspanyolca hem Portekizce konuşuluyor. Bir ülkenin para biriminde ödemenizi yapıp diğer para biriminde üzerini alabiliyorsunuz. Zaten kurlarının oranı yaklaşık 1000 olduğu için yuvarlak hesap yapmak da kolay oluyor.

–          Bu iki şehirde Amerikan doları vererek bu ülkelerin parasını almak çok avantajlı. İlginç bir şekilde kurlar normalden çok daha yüksek. Bu tüyoyu benden 2 ay önce buradan geçmiş arkadaşlarımdan almış olduğum için hazırlıklı geldim ve yanımda getirdiğim yüklüce bir miktar Amerikan dolarını Kolombiya pesosuna çevirdim. Umarım sahte çıkmazlar…

–          Leticia’da geçirdiğim üç gün boyunca birkaç defa sağanak yağmur yağdı. Yaklaşık 15-20 dakika boyunca, gök yarılmış gibi bir yağmur; sonrasında tekrar güneş açıyor.

–          Kolombiya’ya varmamla iyice Latin ortamlarına vardığımı hissettim. Bir renkli hayatlar, sürekli sokaklarda çalan Latin müzikler, her an dans etmeye hazır insanlar. İlk izlenimlerim gayet iyi.

–          Kente ilk varışım akşam karanlığında olduğu için kalcak yer bulana değin kendimi epey güvensiz hissetmiştim. Ancak sonrasında kaldığım 3 gün boyunca güvenli bir şehir olduğuna karar verdim.

–          Şehre 11 kilometre uzaklıkta, ormanın içinde bir çeşit hayvanat bahçesine gittim. Burada timsah, kocaman yılanlar, prehistorik kaplumbağa, tarantula gibi bu toprakların sıradan canlılarını görme şansım oldu.

–          Sonrasında ormanın içinde 7-8 kilometrelik bir yürüyüş yaptım, birkaç komünitenin içinden geçtim.

–          Iquitos’da aldığım hamak ve cibinliği, Leticia’da kaldığım hostelin sahibine, hiç kullanmak nasip olmadan satmak zorunda kaldım. İlginç bir şekilde istemeden de olsa, Peru-Kolombiya fiyat farkları nedeniyle azıcık kar bile etmiş oldum.

–          Normal planım Leticia’dan kargo gemilerine binerek Brezilya Amazonları’nın başkenti ve tüm Amazonların en büyük şehri olan Manaus’a 4 günde varmak vardı. Buradan da kara yoluyla yaklaşık 40 saatlik bir yolculukla Venezüela’ya geçecektim. Ancak bu Brezilya – Venezüela karayolundaki otobüslerin halen sık sık gerillalar tarafından saldırıya uğradığına ilişkin birçok kanaldan bilgi alıyordum zaten. Geçen gün tanıştığım Kolombiyalı adam da, eşinin böyle bir saldırıya mağruz kaldığını, Venezüela’nın zaten genel olarak oldukça tehlikeli olduğunu tekrar söyleyince rotamı değiştirmeye karar verdim.

–          Hala Manaus’a kadar gemiyle gidebilirdim, bu gemiler Peru’dakilere göre kısmen daha güvenli ve düzgün. Ancak Manaus’dan sonra Venezüela’ya kara yoluyla girmezsem herhangi bir başka yere ulaşımım zor ve pahalı olacağı için bu planı tümden iptal ettim.

–          Leticia’dan, Kolombiya’nın başkenti Bogota’ya uçmaya karar verdim. Uçak fiyatlarına bakarken, az bir fark ödeyerek ikinci bir uçuş yapmanın da olanaklı olduğunu farkettim. Böylece biletimi, daha önce adını bile duymadığım ancak en ucuz uçuşun mümkün olduğu, Kolombiya’nın Karayip sahillerindeki Barranquila şehrine aldım.

–          Şu satırları yazdığım an itibariyle Bogota’dan Barranquila’ya uçuyorum. Fikrimi değiştirmezsem direkt olarak Barranquila’dan otobüsle Cartagena’ya geçeceğim. Karayip sahillerinde deniz-kum-güneşin tadını çıkaracağım.

–          Bu uçuşla birlikte aynı zamanda, son 9,5 aydır ilk kez Güney Yarımküreden Kuzey Yarımküreye geçmiş olacağım.

Engin Kaban

30 Ekim 2010 – Santa Marta

Posted in Denemeler | 8 Comments »

Amazon Postası 1: Iquitos

Posted by Engin Kaban Ekim 12, 2010

Amazon Postası 1: Iquitos

Tam 1 hafta önce geldigim, Peru Amazonları’nın en buyuk sehri Iquitos’da 1
haftami doldurmus bulunuyorum. Bu zamana dair izlenimlerimi kisaca
paylasacagim;

–          Iquitos, dunyada kara ulasimi olmayan en buyuk yerlesim yeri.
Temel ulasim yontemi nehir yolu. Ben ucakla geldim, nehirden gidecegim.

–          Ucaktan iner inmez beni sicak (35-40C) ve nemli (%90) bir hava
karsiladi.

–          1 hafta boyunca hic yagmur yagmadi. Burada yaz-kis yok.
Kuru-islak sezon var. Ve su an kuru sezonun sonlari. Bu nedenle nehirlerdeki
su en dusuk seviyesinde. Islak sezon cok ciddi anlamda islak oluyormus.
Zaten zamanlamamda kuru sezona denk getirmek temel kriterimdi.

–          Sehirici temel ulasim yontemi uc tekerlekli motorsikletler.
Bunlardan binlerce var ve inanilmaz bir kaos ve gurultuye neden oluyorlar.
Ayrica az da olsa, kamyonetten bozma sehirici otobusleri var. Otobuslerde
pencere yok, uc tekerlekli motorlar da aynen, firil firil.

–          Sehirde ne yazik ki; ozellikle yabancilara yonelik olarak, ciddi
bir fuhus sektoru var ve kucucuk kiz cocuklarinin calistirilmasi cok yaygin.
Turizm sektorundeki bazi kisilerin kendi kucuk kizlarini turistlere
pazarladigina dair hikayeler duyuyorum. Sokakta, kafelerde 40-50 yasinda
turist erkeklerin 15-20 yaşındaki yerli kızlarla birlikte oldugunu gormek
siradan goruntuler arasinda. Amazon bolgesi kadinlari ortalama Peru’lulara
kiyasla daha seksiler. Ayrica gozle gorunur bir escinsel yogunlugu var.

–          Sehir genel olarak oldukca tehlikeli. Ozellikle belli bolgeleri.

–          Sehirde Amazon bolgesine ait sayisiz degisik yiyecek ve icecegi
denemek mumkun.

–          Sehre gelir gelmez, Amazonlar’da yasayan her insanin olmazsa
olmazi bir hamak ve sineklerden korunmak icin bir cibinlik aldim kendime.

–          Burada, sokakta kendi yaptiklari takilari satan genclerle
tanistim. Sonra onlarin araciligiyla 2 Yeni Zelandali elemanla tanistim. Bu
akliselim arkadaslar bir kucuk tekne satin alip Amazon nehrini boylu boyunca
gecmeye karar vermisler. Ne bir gram Ispanyolca konusabiliyorlar ne de
bolgeyle ilgili en ufak bir fikirleri var. Sag salim gecmeleri cok zor.
Bunlar ve yerli birkac kisiyle birlikte sehrin ilginc ve tehlikeli bircok
semtini dolastik, tekne yapilan yerlere gittik, pazarlik ettik; cok ilginc
bir tecrube oldu.

–          Yine burada tanistigim bir Peru’luyla 1 gun kalmak icin ormanda
yasayan bir komuniteye gittik. Orada bir ailenin evine konuk olduk. 1 gun
yalan oldu, toplamda 4 gun kaldim.

–          Bu topluluk kendi dilini konusan (ayni zamanda Ispanyolca da
biliyorlar), ormanin icinde kendi dunyasinda yasayan, ama dis dunyayla da
iletisimleri olan ilginc insanlar. Son derece misafirperverler. Birlikte
nehirde balik avladik, ormanin derinliklerinde yuruyus yaptik, nehirde kurek
cektik, bircok hayvan bitki vs. gorduk.

–          Tum evler yaklasik 2 metre yuksekliginde kaziklar uzerine insa
edilmis ahsap yapilar seklinde. Kuru sezonda yerden 2 metre yuksekte olan ve
yuruyerek ulasilan evler islak sezonda suyun ortasinda kaliyor ve evler
arasi tek ulasim yontemi kucuk sandallar oluyormus.

–          Tum yerel halk ormanda her yerde ciplak ayakla dolasirken ben
gore-tex trekking botlarimla kendimi tuhaf hissettim; ama yapacak birsey
yok.

–          Ormanda yasayan insanlar icin nehir hersey. Ulasim araci, icme
suyu, sosyallesme ortami, kanalizasyon, camasir yikama yeri, banyo, copluk,
besin kaynagi, hersey…

–          Ormanda, 30 yildir Peru’da yasayan bir Avusturyali kadinin kurup
islettigi kelebek ciftligi ve jaguar, tembel hayvan, maymunlar, papaganlar
gibi enteresan hayvanlarin bulundugu yeri gezdim.

–          Sivrisinek durumu korktugum kadar kotu degil. Cogu zaman spreyimi
sıkıyorum ama kuru sezon olmasi nedeniyle sinek de cok  cok az var.

–          Bolgede nehirlerde yolculuk yapilan gemilerle ilgili cesitli
soyulma hikayelerini, korsan maceralarini birinci agizlardan heyecanla
dinlemeyi surduruyorum. Cok heyecanli.

–          Buradan bir sonraki duragim Peru-Kolombiya-Brezilya uclu
sinirinin oldugu bolge ve Kolombiya Amazonlari olacak.

–          Beni izlemeye devam edin…

Engin Kaban

12 Ekim 2010 – Leticia

 

Posted in Denemeler | Leave a Comment »

9

Posted by Engin Kaban Eylül 24, 2010

9

Bugün 24 Eylül 2010. Tamı tamına 9 ay olmuş.

İnanılır gibi değil gerçekten de. 24 Aralık 2009 gecesi, Türkiye’de kış iken Brezilya’da yazın ortasına inişimi çok net hatırlıyorum. Gezdiğim onca ülke, şehir, kasaba, köy… Hepsi sanki dün gibi.

Geriye dönüp baktığımda yaşadıklarım tek kelimeyle muhteşem. Birçok şey tam önceden tasarladığım gibi, bazı şeyler ise tahmin edemediğim şekillerde gelişti. Ve herbiri benim için yeni yeni tecrübeler oldu ve  olmaya devam ediyor. Bunların birçoğunu ilk 6 ayın sonundaki yazımda paylaşmıştım (bkz. https://rotalatinamerika.wordpress.com/2010/06/24/hayalimdeki-yolculugun-ilk-6-ayi/)

Dokuz ayda yedi ülke gezdim. Yola çıkmadan önce kafamda tasarladığım genel olarak ülke başına bir ay ortalamasıyla örtüşüyor sayılır. Arjantin’de nasıl olduğunu anlamadan neredeyse 4 ay geçirdiğimi düşününce genel rakamlar makul seviyede.

Kabaca 1 sene olarak düşündüğüm yolculuk ise şu koşullarda pek 1 senede bitmeyecek gibi duruyor. Güney Amerika’da önümde Venezüela, Kolombiya ve Ekvador var. Hatta ucuz yolunu bulabilirsem Galapagos adalarına da geçebilirim. Geriye kalan üç Güney Amerika ülkesi olan Guyana, Fransız Guyanası ve Süriname’ye gitmeyeceğim çünkü vize istiyorlar ve vizeleriyle uğraşacak kadar ilgi duymuyorum kendilerine.

İlk başlarda Güney Amerika’yı bitirince direkt ABD’ye uçmayı düşünüyordum, ancak şimdi seyahatime kara-deniz yoluyla devam etmeye karar verdim. Orta Amerika ülkelerinden ve Meksika’dan geçerek ABD’ye varmayı tasarlıyorum. Arada yaklaşık 8-9 ülke var gözüküyor, ama hepsi çok küçükler. Tamamını toplayınca bir Güney Amerika ülkesi anca ediyor; yani muhtemelen oraları geçişim hızlı olacaktır.

Öte yandan asıl şu an beni heyecanlandıran Amazon yolculuğum var. Uçak biletimi bugün aldım. Önümüzdeki hafta, dünyanın kara ulaşımı olmayan en büyük yerleşim yeri olma özelliğini taşıyan Iquitos şehrine uçuyorum. Her ne kadar doğayı çok seven bir insan da olsam, özellikle küçük börtü böcüklerden çok hoşlaşmadığım için Amazonlar’da aşırı yaymam diye tahmin ediyorum; ama belli de olmaz.

Amazonlar’ın ardından Venezüela-Kolombiya-Ekvador üçlüsü geriye kalıyor. Üç ülke de her yönden hem çok çekici ve renkli, hem de çok tehlikeli gözüküyor. Bugün itibariyle genel araştırmalarımı yapmaya başladım, çok enteresan şeyler bekliyor gözüküyor bu topraklarda beni. Zamanı geldikçe, yaşadıkça paylaşırım; tabi okuduklarımın bir kısmını yaşamak istemem.

Artık çok ciddi anlamda yorulduğumu, ve birtakım şeyler için doyum noktasına ulaştığımı da farkediyorum. İlk zamanlardaki gibi heyecanlanamıyorum herşeye, daha sakinim. Kendi halimde vakit geçirmekten çoğu zaman daha çok keyif alıyorum. Etrafımda, özellikle hostellerde kaldığım zamanlarda, bol miktarda olan “çılgın partici gringo gençlik” den uzak duruyorum; tıpkı şu satırları yazıyor olduğum Cuma gecesi olduğu gibi. Yolculuğum sanırım her geçen gün biraz daha “içsel” bir hal alıyor; zaten en başından beri esas istediğim de buydu. Her ne kadar daha aylarca gezecekmişim gibi gözükse de hemen yarın dellenerek kendi isteğimle veya herhangi bir zorunluluk nedeniyle geri dönmem gerekse üzülmem aslında; görceğimi gördüm, yaşayacağımı yaşadım esasen.

Farklı farklı birçok durumla sürekli mücadele ediyor olmak da ciddi enerji tükettiriyor. Bunu özellikle son 1,5 ayımı geçirdiğim Peru’da çok fazla yaşadım ve artık bıktım diyebilirim. Gözünün içine baka baka yalan konuşan insanlar, her fırsatta kazıklamaya çalışan satıcılar, bineceğim her taksi için saçma sapan pazarlık etmem gerekmesi, yolda “hola amigo” diye yanaşan tiplerin muhabbetin ilerleyen safhalarında ot satıcısı çıkmaları, kalabalık ortamlarda sürekli çantayı cebi, önü arkayı kollama telaşı, 10 kişilik hostel odalarında son derece yaygın olan hırsızlık olaylarına kurban gitmemek için önlemler almak ve daha birçok şey. Tek istediğim sokakta huzurlu, rahat yürüyebilmek artık. Sanırım Güney Amerika’dan direkt olarak, yaşam koşullarına her anlamda hayran olduğum İskandinavya’ya geçip refah-huzur konusunda diğer bir uç noktayı yaşayıp kendime gelsem çok iyi olacak.

Bu dokuz aylık sürecin bana öğrettiği en önemli şeylerden bir tanesi de “uzun süreli yolculuk”, veya benim deyimimle “mobil yaşam deneyimi”nin herhangi bir kısa (birkaç hafta ya da 1-2 aylık) seyahatten çok ama çok farklı olduğu. Yaşanılanlar, ruh hali, düşünce yapısı, gerektirdikleri, getirdikleri ve götürdükleri…

Öyle bir an var ki; o modu bir kez yakaladınız mı ya herşeye rağmen bağımlılık haline dönüşüp devam edersiniz, ya da pes edip bırakırsınız. Ben bu kritik noktaya 5,5 ayın sonunda gelmiştim ve “devam” demiştim. (bkz. https://rotalatinamerika.wordpress.com/2010/06/09/devam/) Şu an 9 ay oldu ve ara ara yakınıyor gibi gözüksem de hala “devam” diyorum. Çünkü bir kere bu yaşam şekline alıştım.

Ancak bu yolculuk bana bir şeyi daha öğretti. Tüm yaşamım boyunca bu şekilde “devam” edemeyeceğimi de biliyorum. Gezmeyi görmeyi, değişikliği, kısacası “yaşamayı” çok ama çok seviyor da olsam “yerleşik hayat”ın güzelliğini de bu yolculuk sırasında anladım. Burada herhangi bir şehirde çevremdeki insanlarla nereye gidersem gideyim bana “gerçek arkadaşlarım”la Alsancak’ta bira içmenin keyfini vermez, veremez. Veya yorucu bir günün sonunda kendi evimde uyumanın, çevremde ailemin, dostlarımın, sevdiklerimin olmasının huzur ve mutluluğunu.

Zaten tekrar evine dönecek olmak da yolculuğa heyecan veren en önemli unsurlardan bir tanesi. Bekleyenlerin olması ve de. Aksi takdirde çok daha farklı, çok daha eksik olurdu herşey muhtemelen. Daha çok bir “kaçış” olurdu. Ben ise kaçmadım; sadece biraz “değişiklik yaptım”.

Ara ara bağırmak çağırmak, sesimi duyurmak istiyorum. Dünyanın her noktasında beni duyabilen, hislerimi paylaşabilen, yaşadıklarımı azıcık bile olsa anlayabilen birilerinin olduğunu bilmek güzel. Bu şekilde ben daha çok yazarım.

Beni duyabilenlere sevgilerle…

Engin Kaban

24 Eylül 2010 – Lima

Posted in Denemeler | 18 Comments »

Cesur Türk Juan

Posted by Engin Kaban Ağustos 11, 2010

Cesur Türk Juan

Arjantin #1o: El Chalten

100. – 101. gün  (3 – 4 Nisan)

Fotoğraflar: http://picasaweb.google.com/enginkaban/ElChalten#

İki yolun kesişim noktasındayız. Hava açık, ama bir o kadar da serin. Birkaç dakikada bir geçen tek tük araç haricinde herhangi bir yaşam belirtisi yok. Alabildiğine uzanan ovalar, arka planda dağlar, ve upuzun yollar. Ne bir bina var, ne de bir insan. Tek duyduğumuz rüzgarın sesi. Burada belki birkaç saat araç beklememiz gerekecek, belki de kimse durmayacak ve yol kenarında kamp yapacağız. Bilmiyoruz, ama çok da farketmez. Patagonya her türlü muhteşem. Vee bugün yolculuğumun 100. günü. Güney Amerika yollarında geçen tam 100 gün.

Sabah Gülcan’la El Calafate’deki evden ayrılıp yola düştük. Otostopla üç araç değiştirerek kasabanın yaklaşık 30km dışındaki bu yol ayrımına gelmeyi başardık. Buradan ise, trafiğin çok çok daha az olduğu (saatte 20 araç yerine saatte 10 araç) El Chalten yoluna devam etmemiz gerekiyor. İnşallah bir kamyonet durur da kasasında oturarak firil firil etrafı izleyerek gideriz diye ümit ediyorum. Keşke başka bir şey isteseymişim. Bir süre bekledikten sonra bir pick-up araç duruyor. Atlayın arkaya diyorlar. Çok mutluyuz. Ama mutluluğumuz, ilerideki dakikalarda üşüme, titreme, ve artık birşey hissetmemeye başlamanın akabinde şoför hakkında ileri geri yorum yapmaya dönüşüyor. Malum dümdüz ve bomboş yollarda şoförümüz yaklaşık 130 km/saat ortalama hızla yol alıyor. Bu da, her ne kadar kasanın en kuytu yerinde büzüşmemize rağmen şiddetli bir rüzgara mağruz kalmamız anlamına geliyor. Bize açık havayı uygun gören şoförün arka koltuktaki bavulda ne taşıdığını çok merak ediyoruz; çok değerli birşey olsa gerek ki bavulu kasaya atıp bizi içeri almayı önermiyor. 2 saat süren “firil firil” bir yolculuğun ardından El Chalten’e varıyoruz. Şoför bir de utanmadan “Nasıldı?” diyor. “Soğuktu” diyorum.

Ben yine toparlıyorum kendimi ama Gülcan rüzgar sebebiyle tamamen dağılmış durumda. Çok keyifsiz hissediyor ve bulduğumuz hostelde hemen uyumaya başlıyor. Bense, bu doğa harikası trekking cennetine gelmiş olmanın heyecanıyla, edindiğimiz haritadan hemen kendime kısa ve basit bir rota seçip açılışı yapıyorum. Günün son ışıklarıyla birlikte hemen kasabanın yanındaki bir tepeye tırmanıyorum ve oradan kasabanın üzerinde havanın kararmasını kuşbakışı olarak izliyorum.

El Chalten esasında kendi halinde, etrafındaki dağların kayalıkların ortasında çukur gibi kalmış küçücük, 200 nüfuslu bir yerleşim yeri. Ancak hemen yakınındaki sayısız yürüyüş ve tırmanış rotasını, ve de meşhur Fitz Roy dağını bulundurması nedeniyle çoğunluğu Avrupalı binlerce doğaseverle dolup taşıyor. Kasabada birçok hostel, birkaç tane ücretli kamp yeri, internet kafe, süpermarket gibi ihtiyacımız olan herşey mevcut. Öyle güzel bir konumda ki, El Chalten’i merkez yaparak günübirlik çeşitli rotalara yürüyüşler yapıp, akşamında yine hostelinize dönmeniz mümkün. Böylece ufak bir çantayla hızlı ve rahat yol alınabiliyor. Veya kamp malzemelerinizi alıp milli parkta belirlenmiş kamp alanlarını merkez yaparak birkaç gün doğayla başbaşa geçirilebiliyor.

El Calafate’de son akşam ev sahibimize güzel bir sebze yemeği yapacaktık, ama kısmet olmadı. Böyle olunca patlıcanımız, patatesimiz, havucumuz, soğanımızla geldik El Chalten’e. Gülcan’ın keyifsiz olması, ve benim de tek başıma pişirmeye üşenmem nedeniyle aç bir şekilde erkenden uyuyoruz ilk gecemizde. Ama ertesi sabah biyolojik saatlerimiz, ve benim kazınan karnım, sabahın 6sında daha hava bile aydınlanmadan uyanmamızı sağlıyor. Ve muhtemelen sabahın köründe hostelde “türlü yemeği” yapan ilk insanlar olarak tarihe geçiyoruz. Her ne kadar elimizdeki imkanlarla tuz gibi bazı temel maddelerimiz eksik kalsa da, o yemeğin tadı hala damağımda.

Karnımız tok sırtımız pek bir şekilde hazırlanıyoruz. İlk işimiz, önceki gün gözümüze kestirdiğimiz ancak dolu olduğu için kalamadığımız, Hostelling International üyesi, lobisinde pufuduk koltuklar olan hostele taşınmak oluyor. Eşyalarımızdan kurtulup, kendimizi El Chalten’in muhteşem doğasına bırakıyoruz. Günübirlik bir yürüyüş olacağı için sadece küçük çantalarımız ve biraz yiyecek ve su alıyoruz yanımıza. İkimizin de performansı iyi olduğu için gayet tempolu bir şekilde devam ediyoruz yolumuza. Bir noktada, yandaki tepelerden birinin zirvesinden iki kişinin bağırdığını farkediyoruz. Hayal meyal gözükseler de çocuk olduklarını anlıyoruz ve yardım istiyorlar. Tam olarak her söylediklerini anlayamıyoruz, ama ben “bekleyin geliyorum” diye bağırıyorum. Çocukları başka birçok yürüyüşçünün duymasına rağmen kimsenin oralı olmaması ilginç geliyor. Gülcan rotada kalıyor gerekmesi durumunda yardım bulmak için, ben kısa bir tırmanışla çocuklara ulaşıyorum. İki tane, 11-12 yaşlarında erkek çocuk. Çok korkmuşlar. Bir tanesi durmadan ağlıyor. Anlattıklarına göre babalarını kaybetmişler. Dağ başında bir adamın çocuklarını kaybetmesine pek anlam veremiyorum. Her neyse çocukları yürüyüş rotasından kasabaya geri dönmekte olan iki kadına teslim ediyoruz kaldıkları otele götürmek üzere. Yolumuza devam edince tek başına yürümekte olan bir adamın gözlerinden hüzünlü olduğunu düşünen Gülcan “afedersiniz, çocuk kaybettiniz mi?” diye soruyor, ve evet babayı buluyoruz. Adamda çokcuklarının bulunmasını yansıtan herhangi bir heyecan veya sevinç göremiyorum. Zaten dağ başında çocuklarına sahip çıkamayan babadan daha fazlasını beklemek de abes.

Arjantin’de insanlara Engin ismi çok zor geliyor, telaffuz edemiyorlar. Yolda tanıştığım birisi, senin ismin zor, bundan sonra senin ismin “Juan” olsun demişti. Ben de iyi, öyle olsun demiştim. Juan, bizim Ahmet – Mehmet gibi çok yaygın bir isim buralarda. O gün bugündür kendimi tanıtırken “İsmim Engin, ama bana Juan diyebilirsiniz” diyorum. Çok eğlenceli oluyor. Geçen yaz da Fas’a gittiğimde yine adımı söyleyemeyen birisi bana “Ahmad” demeye başlamıştı, Fas’ta da kendimi Ahmad diye tanıtıyordum. Bakalım Uzakdoğuya gideceğim zamanlar ne tür tuhaf isimlerim olacak. Bu Juan hikayesini de bilen Gülcan, çocukları tepeden kurtarmış olduğum için bana “Cesur Türk Juan” demeye başlıyor. Aslında benzer olay Gülcan’ın da başına gelmiş ve ona da tanıştığı bir Arjantinli “Julie” demeye başlamış. Biz cesur Türkler Juan ve Julie Patagonya topraklarını karış karış geziyoruz.

11 kmlik bir yürüyüşün sonunda nihayet hedefimize ulaşıyoruz. Önümüzde Torre buzulu ve gölü. Büyüleyici. Yemek, ihtiyaç ve keyif molası. Şehirde ve doğada favori yiyeceklerim arasında olan tane mısır konservemi göl kenarında müthiş bir huzur ve mutlulukla yiyorum. Patagonya’nın temiz, kusursuz ve vahşi doğasına bir kez daha hayran kalıyorum.

Göl kenarından yükselerek ilerleyen ve buzula daha da yaklaşmayı sağlayan patikayı yürüyoruz. Her metrede buzul daha bir büyüleyici gözüküyor. Her ne kadar Perito Moreno buzuluyla kıyaslanamaz olsa da, burada bizzat yürüyerek doğal yöntemlerle ulaşılan bu yerde sizi bir buzulun karşılaması çok daha etkileyici belki de. Çünkü diğer tarafa araçla ulaşıp, yüzlerce turistle birlikte metal platformların üzerinde yürüyerek bakılabiliyor ancak. Buraya ise 3 saat yürüyüşün ardından ulaşılabiliyor.

Dönüşe başladığımızda bizden başka kimse kalmamış oluyor. Havanın kararmasına yaklaşık 2 saatin kaldığı, ve 3 saatlik yolun olduğu düşünülünce mantıklı olan da bu. “Olsun biz cesur Türkleriz, Patagonya bizden sorulur” diyerek yola çıkıyoruz. Hatta farklı yerler görelim diye başka bir rotadan dönüyoruz. Buralarda kaybolmak kolay değil zaten, yürüyüş parkurları çok belirgin, yol ayrımlarında bilgilendirici tabelalar ve ufak haritalar var. Zaten az biraz doğaya alışkın, yön kavramı iyi biriyseniz hiç problem kalmıyor. Tam kasabamızı yukarıdan gören bir noktaya ulaştığımızda hava kararmış oluyor, süper zamanlama. Burada bir kayanın üzerinde durmuş bir baykuş karşılıyor bizi. Sanki bize hoşgeldin diyor, yanınızdayım merak etmeyin diyerek enerji veriyor. Patagonya’nın masal gibi doğasının oyuncularından sadece birisi.

Hostelin tam teşekküllü mutfağında güzel güzel yemek yapıyoruz. Bu hostelin beni çeken en önemli özelliği olan pufuduk koltuklarda keyif yapıyorum. Patagonya’da bir gün daha böyle sonlanıyor. Yarın itibariyle doğada kamp zamanı…

Engin Kaban

14 Haziran 2010 – Santa Fe

Posted in Denemeler | 2 Comments »

30 km X 5 km X 70 m

Posted by Engin Kaban Temmuz 29, 2010

30 km X 5 km X 70 m

Arjantin #9: El Calafate – Perito Moreno Glacier

92.- 99. gün  (26 Mart – 2 Nisan)

Fotoğraflar: http://picasaweb.google.com/enginkaban/ElCalafate?authkey=Gv1sRgCM-flrSxvYnp5QE#

Puerto Natales’den birkaç saatlik kısa bir yolculukla El Calafate’ye varıyorum. Ev sahibim Analia beni arabasıyla terminalden alıyor. O da ne, arabada bir de tanıdık yüz var. Puerto Natales’deki evde kalan diğer 20 kişiden biri olan Kolombiyalı Jaime Meğer bu sabah aynı otobüsle gelmişiz haberimiz yok. Neyse dünya küçük, Patagonya daha da küçük – belki daha doğrusunu söylemek gerekirse hem büyük hem küçük -. Evde ayrıca bir İtalyan eleman iki de Polonyalı kız misafir var. Ertesi gün bir de yine bir önceki evdeki oda arkadaşım Katalan Norbert de geliyor tam oluyor. El Calafate’de fazla CS üyesi olmadığı fakat geleni gideni çok olduğu için hemen herkes Ana’nın evinde kalıyor. Şu ana kadar birkaç yüz kişi ağırlamış.

Ana orta yaşlı bir kadın; 10 yaşındaki kızı Valentina ve üç köpeği ile yaşıyor. Gelmeden önce yazışırken evin adresini sorduğumda, “evin adresi yok” demiş ve tarif etmişti. Adres sisteminin bu kadar gelişmiş olduğu Arjantin’de bu beni şaşırtmıştı. Ama şimdi görüyorum ki evin gerçekten bir adresi yok. Ev, kasabanın merkezine yürüyerek yaklaşık 45 dakika mesafede bir tepede. Bomboş arazinin üzerinde, birbirinden birkaç yüz metre aralıklarla konumlanmış tek tük evler var burada. Her evin yolu kendinin. Ortalıkta insandan çok köpek ve yakındaki çiftlik nedeniyle at var. Argentino Gölü manzaralı, süper huzurlu bir ortam. Ne internet var ne telefon ne de herhangi bir toplu ulaşım aracı. Muhteşem. Hava karardıktan sonra ana yoldan eve kadar olan son 15 dakikalık kısım, kendi bölgelerini korumayı görev edinmiş agresif köpekler nedeniyle son derece ürkütücü ve tehlikeli oluyor. Sadece ay ışığının aydınlattığı toprak yolda hızlı adımlarla ilerlemek gerekiyor. Her gece eve varış başlı başına bir macera.

İlk birkaç günü çoğunlukla evde takılarak huzur içinde geçiriyorum. Puerto Natales’in aşırı rüzgarlı, bulutlu ve soğuk havasından sonra burada ışıl ışıl parlayan güneşe karşı uzanıp güneşleniyorum, uyukluyorum, tembelliğin tadını çıkarıyorum. Kitap okuyorum, gelen ilhamla yazılarımı yazıyorum. Akşamları ev sahibi ve tüm misafirler hep birlikte yemek yiyoruz. Evin herhangi bir markete uzaklığı, hepimizin tembelliği, ve de kolay ve ekonomik olması nedeniyle üç öğün makarna yer hale geliyoruz. Artık bir noktadan sonra vücudum daha fazla makarnayı kabul etmez oluyor. Genelde iki günde bir kasabaya inerek medeniyetle buluşuyorum. Kasabanın ana caddesinin ortasındaki banklara oturup kablosuz internet ile dış dünyayla bağlantımı sağlıyorum. Marketten erzaklarımı tamamlıyorum. Bu bölgede, kanun gereği marketlerde naylon poşet vermiyorlar. İsteyene anca kese kağıdı veriyorlar. Çok takdir ettiğim bir hareket.

Yeterince tembellik yaptıktan sonra El Calafate’de bulunmamım asıl sebebi olan Perito Moreno Buzulu’na gitmek için artık hazırım. Yine erken kalkamadığım için öğlene doğru ancak yola çıkıp otostopa başlayabiliyorum. Çok fazla umudum yok esasen, çünkü bu yolda trafik az ve buzula giden insanların çoğunluğu otobüsleri tercih ediyor. Bu nedenle yanıma İspanyolca kitabımı da alıyorum, beklerken çalışıp sıkılmamak adına. Ana yol üzerinde, tam bir tümseğin olduğu noktada bekliyorum. Burada tüm arabalar durma noktasına kadar yavaşladığı için şoförlerle göz göze gelme süremi artırıp, onları seri katil olmadığıma inandırıp beni arabalarına almaları için gülümsüyorum. 10 dakika geçmeden bir araba duruyor ve evet, buzula gidiyor. 40 yaşlarında, Hollandalı bir adam. 2 şirketin yöneticisiyken işini bırakmış yollara düşmüş. Dünya üzerinde birkaç yeri dolandıktan sonra kendini Güney Amerika’da bulmuş. Buenos Aires’den kiraladığı araba ile geziyor. Para derdi yok tabi, 1,5 aylığına araba kiralayıp tek başına binlerce kilometre yapıp tüm masraflarını karşılayabiliyor. Bu yaşta tek başına geziyor olması da biraz ilginç tabi ya hadi bakalım. Zaten üzerindeki kot pantolonuyla gezginlik seviyesi değerlendirmemde büyük bir eksi alıyor benden.

Milli Park girişinde yine Arjantinlilerin 3 katı olarak 75 peso (30 lira) ödüyoruz. Buradan, otostop yaptıkları park görevlisi şoförü kafalayarak bedava giren, yine otostop yaptıkları şoförü kafalayıp arabanın bagajına 2 kişi saklanıp, 3 kişi yerine 1 kişi parası ödeyerek giren gezginler de tanıyorum; isim vermeyeceğim. Ben, araç sahibime bu tarz birşey önermediğim için efendi gibi ödüyorum giriş paramı. Neyse ki ulaşımı bedavaya getirmiş oluyorum en azından. Turistik noktalara kısa mesafe yolculuklar, katedilen kilometreye oranla çok pahalı. O nedenle şehirlerarası uzun yolculuklarda otobüs konforunu tercih ederken, büyük çantamı da taşıma problemim olmayan bunun gibi kısa yolculuklarda mümkün olduğunca otostop yaparak tasarruf etmeye çalışıyorum.

Parka girdikten sonra uzaktan buzul gözükmeye başlıyor. Güney Amerika yolculuğumda ciddi anlamda tecrübe etmek istediğim şeylerden bir tanesi buzuldu, ve artık çok yakınım ve son derece heyecanlıyım. Son aşamada arabamızı park yerine bırakıp oradan kalkan ücretsiz minibüslere binmemiz gerekiyor. Çünkü son ulaşılan nokta dar ve doğal olarak fazla trafik istemiyorlar. 3 dakikalık bir minibus yolculuğunun ardından buzul tam karşımızda. Tek kelimeyle büyüleyici. Tarif edilemez bir şey. Ağzım açık öylece kalakalıyorum. 5 kilometre eninde, 30 kilometre boyunda ve 70 metre yüksekliğinde devasa bir beyaz kütle tam karşımda öylece duruyor.

Buzulu karşıdan değişik açılardan görmeyi sağlayan metal platform şeklinde yürüyüş parkurları var. Arabasına bindiğim kişiyle bir süre birlikte dolanıyoruz ama sonrasında o geri dönmek istiyor. Ben tabii ki de bir yere gitmiyorum, daha yeni geldik. Her ne kadar bu durumda kasabaya dönüş için tekrar yeni bir araba bulmam gerekecek olsa da risk almaya değer kesinlikle. Ağırdan ala ala buzula saatlerce bakıyorum. Gerçekten inanılmaz birşey. Hele benim gibi soğuk, kar, buz, beyaza karşı zaafı olan biri için tam bir görsel şölen. Buzulun yüzlerce metre uzaktan duyulabilen çatırdama seslerininin ardından devasa kütlelerin suya düşüşünü ve yarattıkları dalgayı izlemek anlatılamaz bir keyif. Hayretler içinde bakıyorum bu çok özel doğa olayına.

Seyir noktalarında değişik değişik tipler var. Özellikle ilgimi çeken bir Alman çiftle önce Almanca, ardından daha derin konulara girebilmek için İngilizce sohbet ediyorum. Son derece profesyonel fotoğraf makinaları ve kameralarıyla düzeneklerini kurmuşlar. Sabah 8:30’dan beri aynı noktadalarmış. Kopan büyük parçaların görüntüsünü yakalamaya çalışıyorlar. Daha önce Torres del Paine’de ve Ushuaia’da yollarda gördüğüm Alman plakalı yeşil Land Rover araç bunlara aitmiş. 2 seneden fazladır araçlarıyla dünyayı turluyorlar. Endonezya, Avustralya, Yeni Zelanda ve ABD’nin ardından Şili’den Güney Amerika’ya giriş yapmışlar. Kıtalar arası kendileri uçuyor, aracı gemiyle gönderip limandan alıyorlar. Bunlar da kırık. İşlerini bırakıp yola çıkmışlar. Sonrasında ne yapacakları belirsiz. Yaşları 40 civarında. Benim yaşamımın ileriki aşamalarında yapacaklarımın bir göstergesi belki de. Araçlarında her türlü donanım mevcut; çatısında kurulabilen özel bir çadırları da olduğu için yol kenarında istedikleri yerde direk geceleyebiliyorlar. Yürüyüşüme devam ederken başka bir gözlem noktasındaki bir Alman’la daha muhabbete başlıyorum. Bu da son 4 gündür her gün parka geliyormuş. Kurduğu düzenekle her 20 saniyede bir gün boyunca aynı noktadan fotoğraf çekiyor. Daha sonra bu fotoğrafları birleştirerek film haline getirecek, ve farklı ışık ve renklerde aynı noktanın değişimini elde etmiş olacak. “Peki o filmi ne yapacaksın?” diye sorduğumda henüz bilmediğini söylüyor. Hayırlısı…

Ben bu devasa beyaz kütlenin karşısında her önüme gelenle muhabbet ettikçe saat ilerliyor, güneş kayboluyor. Aslında çoktan otoparka gidip otostopa başlamış olmam gerekiyordu ama buzullar o kadar etkileyici ki ayrılmak mümkün değil. En son yürürken Fransız bir adamla muhabbete başlıyorum. Yanında bir başka Fransız eleman iki de İngiliz kız var. Bana geri nasıl döneceğimi sorduğunda bilmediğimi söyleyince onların arabasıyla gelebileceğimi söylüyor. Adam da kafa zaten, zamanında yelkenliyle dünyayı turlamış, İzmir’e rüzgar sörfü yapmaya gelmiş. Eski gezginlerden. Otoparka vardığımızda onların arabasından başka tek bir aracın bile kalmadığını görüyoruz. Buzulu son terkedenler bizleriz. Bana, “eğer biz olmasaydık nasıl dönecektin?” diye sorduklarında “siz olmasaydınız başkası olacaktı, bir şekil öyle veya böyle dönecektim” diyorum. Şaşırıyorlar rahatlığım karşısında. Patagonya’da rahat olmayacağım da nerede olacağım? Yol boyu çok keyifli sohbet ediyoruz. Sağolsunlar beni evimin kavşağına kadar bırakıyorlar.

—————

Vay be Nisan ayına gelmişiz. Zaman ne kadar da çabuk geçiyor. Nisan demek, Türkiye’de, hele İzmir’de bahar, hatta yaz demek. Deniz mevsiminin, en azından benim için, başlaması, çiçeklerin açması, insanların coşması demek. Burada ise sonbahar; kuzey yarımkürenin Ekim ayına denk geliyor. Hava her geçen gün daha serinliyor, yavaş yavaş kış yaklaşıyor. Ufaktan Patagonya’yı terk edip, nisbeten daha sıcak olan kuzeylere çıkma zamanı geldi sanırım. Yolculuğu esas planlarken sürekli güzel havaları takip edip, uygun zamanda ekvatoral bölgeye ulaşarak, böylece hiç kış görmeyecek bir zamanlama ve rotadan gitmeyi umuyordum, ancak herşey düşündüğüm gibi gitmediğinden artık kıştan kaçmam olanaksız gözüküyor.

Buzul sonrası El Calafate’deki dağ başı evimde huzur içinde yaşamımı sürdürüyorum. İnsanların sadece günübirlik gelip, buzulu görüp ayrıldığı El Calafate’de ben 1 haftayı geride bırakıyorum. Ama uzun seyahate bünye başka türlü dayanmaz. Zorlamamaya çalışıyorum. Bu nedenle zaten 2-3 hafta diye geldiğim Patagonya’da 6 haftayı devirmiş durumdayım.

Ertesi günlerden birinde, Puerto Natales’de şans eseri tanıştığımız Gülcan çıkıp geliyor. Zaten irtibat halindeydik sürekli. Ben artık evin demirbaşı olduğumdan ev sahibi Ana, yeni misafirleri karşılama ve oryantasyonlarını tamamlama görevini bana devretmiş durumda. Tuvalet şurada, sıcak su burada, bu yenir, burada yatılır vs. ben anlatıyorum gelene gidene.

Aslında planımız Cuma günü Gülcan’la El Chalten’e doğru yola çıkmaktı, ama bu güzel ortamı biraz daha içimize çekmek için bir gün daha kalmaya karar veriyoruz. Vakit bol ne de olsa bizde, acelemiz yok. Patagonya’nın huzuru ve rahatı iyice gevşetiyor. Akşam kasabaya inip bir bara gidiyoruz. Patagonya’da bulunduğum 6 haftadır sadece ikinci kez bir bara gidiyorum. Dağ bayır gezmek nedeniyle medeniyetten, gece hayatından, kültür sanat ortamlarından iyice uzaklaştığım şu zamanda iyi geliyor.

Ertesi gün artık bu güzel evden ayrılıyoruz. İki çılgın Türk gezgin, Patagonya’nın ıssız yollarında otostopa başlıyoruz…

Engin Kaban

10 Haziran 2010 – Santa Fe

Posted in Denemeler | 2 Comments »